Η αγάπη στην Αρχαία Ελληνική Θρησκεία/Κεφάλαιο 4
Από Βικιβιβλία
Πίνακας περιεχομένων |
[επεξεργασία] Σύγκριση με άλλες θρησκείες
Σε καμμία άλλη θρησκεία η έννοια της Αγάπης δεν είναι τόσο ακέραια, τόσο ολοκληρωμένη, τόσο πλήρης όσο στην Ελληνική Θρησκεία.
Για παράδειγμα στο χριστιανισμό υπάρχει μια εκτρωματική και λειψή έννοια αγάπης: «Μην αγαπάτε τον κόσμο, ούτε αυτά που είναι μέσα στον κόσμο. Αν κάποιος αγαπάει τον κόσμο, η αγάπη του Θεού δεν υπάρχει μέσα σε αυτόν.»Ιωάννου Α. β:15. «Όποιος λοιπόν θελήσει να είναι φίλος του κόσμου, εχθρός του Θεού καθίσταται.»Προς Ιακώβ 4:4«Ότε δε προσέρχονται τω κτίσματι αποστρέφεσθαι τον κτίστην.»(Όταν πλησιάζουν τον κόσμο(τη Φύση) απομακρύνονται από το Θεό.)Αθανασίου αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας Κατα Αρριανόν λόγος πρώτος. «Τα άνω φρονείτε μη τα επί της γης.»Προς Κολλοσαείς 3:1-2
«Όποιος ποθεί τον κόσμο, δεν αγαπά το Θεό. Όποιος συναναστρέφεται τον κόσμο, δεν μπορεί να συναναστρέφεται το Θεό. Όποιος φροντίζει τα του κόσμου, δεν φροντίζει τα του Θεού.»Αββά Ισαάκ ο Σύρος. Ασκητικοί Λόγοι. Μελέτημα 2ον ,7.
Ο χριστιανισμός αποσυνδέει την έννοια της αγάπης τόσο από τον ορατό κόσμο, όσο και από τις αισθήσεις του ανθρώπου Κάτι τέτοιο όμως είναι και αφύσικο και αδύνατο και περιορίζει την έννοια της αγάπης αφαιρώντας της την πληρότητα. Παρόμοια διαστρέβλωση και έκπτωση της έννοιας της αγάπης υπάρχει στον μουσουλμανισμό. Ο Χριστιανισμός με πολλούς τρόπους είναι ένα εκδηλωμένο μίσος ,σε πολλά ακόμη σημαντικά θέματα ο χριστιανισμός δείχνει έλλειψη αγάπης, όπως το μίσος για τους αλλόδοξους, η υποτίμηση της γυναίκας (ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΠΕΚΛΕΙΣΕ ΑΠΟ το θείο επίπεδο), ενώ πάντοτε σε όλους τους λαούς αντιπροσωπευόταν. Όλοι οι λαοί έχουν και ΘΕΟΥΣ και ΘΕΕΣ. Μάλιστα ο αδογμάτιστος χαρακτήρας της Ελληνικής Θρησκείας επιτρέπει σε μια γυναίκα να λατρεύει την ανώτατη θεότητα ως θηλυκή (Ευρυνόμη, Μητέρα των Θεών, Αγαθή Θεά, Φύσις, Ειμαρμένη, κλπ). (Για παράδειγμα, στην ιερή άλτη της Ολυμπίας, λατρευόταν και ο Δίας, και η Μητέρα των Θεών (Ο ναός της ήταν το «Μητρώον», που βρισκόταν ακριβώς μπροστά στη είσοδο του σταδίου)). Η Μητέρα των θεών ονομάζεται και Αγαθή Θεά. (Για παράδειγμα, στον Πειραιά (Αρχαιολογικό Μουσείο), υπάρχει το αναθηματικό ανάγλυφο του Πυθόνικου στην Αγαθή Θεά, όπου απεικονίζεται σε μεγαλύτερη διάσταση από τους λατρευτές της, κάτι που συνηθιζόταν στις απεικονίσεις των θεών. Στο άνω μέρος της στήλης, αναγράφεται ότι αφιερώνεται στην Αγαθή Θεά).
Η εχθρική διάθεση για την επιστήμη, τη μόρφωση, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου, τη δημοκρατία, ο ίδιος ο δογματικός χαρακτήρας του χριστιανισμού που είναι εξ ορισμού αντίθετος με την έννοια της αγάπης,η υποτίμηση των ζώων και των συναισθημάτων τους (δεν αναγνωρίζουν ύπαρξη ψυχής στα ζώα) η επικύρωση εγκλημάτων του Γιαχβέ εναντίον μη εβραίων, η απειλή του Χριστού για σφαγή αλλόδοξων (Μην ξεχνάμε και την εντυπωσιακή σε μισαλλοδοξία φράση του (υποτιθέμενου) Χριστού:«Όσοι δεν πιστέψουν σε μένα φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους» που οδήγησε στις κατοπινές σφαγές των Ελλήνων και στη γενικότερη διάπραξη σφαγών από τους χριστιανούς) «Πλην τους εχθρούς μου εκείνους τους μη θελήσαντας με βασιλεύσαι, αυτούς αγάγετε ώδε και κατασφάξατε αυτούς έμπροσθέν μου» Χριστός (Ιησούς) («Λουκάς» ΙΘ΄ 27-28) Τους εχθρούς μου εκείνους οι οποίοι δεν θέλουν εγώ να είμαι βασιλιάς σε αυτούς, φέρτε τους εδώ και κατασφάξτε τους μπροστά μου.κλπ.Όσον αφορά το χριστιανισμό, να θυμίσουμε εδώ ότι ο χριστιανισμός μιμήθηκε τον κατά πολύ αρχαιότερο Ινδό θεό Κρίσνα (1200πχ). Ο συγγραφέας Γιώργος Γρηγορομιχελάκης στο βιβλίο του: «Δεκαπέντε Εσταυρωμένοι και Αναστημένοι Σωτήρες» των εκδόσεων (Δαδούχος) εντοπίζει 121 σημεία αντιγραφής. Τα κυριότερα είναι: (Ο Κρίσνα γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από παρθενογέννεση,ο πατέρας του ήταν ξυλουργός, ο Θεός του οποίου είναι μέρος είναι τριαδικός, σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο ληστές, αναστήθηκε, τον είχαν προφητεύσει Ινδοί προφήτες, δήλωνε ότι δεν ήρθε να αλλάξει τον Ινδουισμό αλλά να τον συμπληρώσει, ο (κακός) θεός Κάμσα έσφαξε όλα τα νεογέννητα της περιοχής προκειμένου να τον δολοφονήσει, αλλά οι γονείς του, φυγάδεψαν το νεογέννητο Κρίσνα κλπ). Επίσης, στο παλαιότερο σε σύγκριση με τον χριστιανισμό ιερό βιβλίο των Περσών «Ζενταβέστα», ο θεός Αχουραμάσδα στέλνει τον άγγελό του να ενημερώσει την παρθένο Ντουγκντώ ότι θα γεννήσει με θεική επέμβαση, τον σωτήρα του κόσμου, Ζαρατούστρα. Επίσης ο Παύλος μιμήθηκε τις Ελληνικές ρήσεις περί αγάπης.
Τέλος, στο ερώτημα, ποιος δικαιούται να χειρίζεται τον οίκτο περισσότερο, οι Έλληνες ή οι Χριστιανοί, ο Χριστός αν όπως επιθυμούν οι χριστιανοί ήταν θεός, δεν πόνεσε στο σταυρό.(Και μάλιστα θα έπρεπε να το γνωρίζει από πριν ότι μετά από αυτή τη δοκιμασία θα εξακολουθούσε να είναι θεός).(Σε ένα αντίστοιχο παράδειγμα στην αρχαία Ελλάδα, ο Ξενοφάνης είπε στους Αιγυπτίους σχετικά με τον θάνατο του θεού Όσιρι, να μην τιμούν τον Όσιρι ως θεό, αν τον θεωρούν θνητό, η να μη θρηνούν γι αυτόν αν πιστεύουν πως είναι θεός). Άρα, πέραν του γεγονότος ότι ο Χριστιανισμός ως θρησκεία είναι ένα κλεψίτυπο, δικαιούται να χειρίζεται τον οίκτο σε μικρότερο βαθμό από ότι ο Ελληνισμός, για τους ακόλουθους λόγους: Ο ένθεος ΕΥΜΟΛΠΙΔΗΣ, ο τελευταίος Ιεροφάντης της Ελευσίνας Νεστόριος, η μεγάλη αυτή μορφή της Ελληνικής Θρησκείας, άνθρωπος όντας, αφού βασανίστηκε και μαρτύρησε, σφαγιάστηκε από τους χριστιανούς για την Αγάπη των Θεών και την πίστη του. Βέβαια, μετά το θάνατό του απεθεώθη, όπως συμβαίνει σε κάθε ενάρετο άνθρωπο που χύνει το αίμα του και πεθαίνει, δίνει τη ζωή του στο όνομα των πανάγαθων Θεών. (Όλοι οι ήρωες στην Ελληνική Θρησκεία, απεθεώθησαν, ανέβηκαν από την ανθρώπινη κλίμακα στη θεική μέσω ενάρετων πράξεων).(Η αποθέωση μέσω ενάρετων πράξεων είναι η πεμπτουσία της Ελληνικής θρησκευτικότητας).
Άρα, όχι μόνο λόγω του Ευμολπίδη θεανθρώπου, η άλλων που απεθεώθησαν, αλλά και επειδή οι Έλληνες θυματοποιήθηκαν ως λαός ολόκληρος αφού σφαγιάστηκαν κατά χιλιάδες, η γνωστή γενοκτονία των Ελλήνων από τους χριστιανούς , ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΤ ΕΞΟΧΗΝ ΝΑ ΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΟΙΚΤΟ ως κεντρικό στοιχείο του πως κανείς θυσιαζόμενος για τους συνανθρώπους του, την Αγάπη και το δίκαιο ανεβαίνει στους ουρανούς.
[επεξεργασία] Η ελληνική θρησκεία
Η Ελληνική Θρησκεία είναι το σύνολο των θεολογικών πεποιθήσεων και λατρευτικών πρακτικών των αρχαίων Ελλήνων σε μια σύνθεση, ωσάν να είναι ένας τεράστιος ζωντανός οργανισμός όπου καμία θεολογική τοποθέτηση δεν εξαιρείται, και όπου όλα συνυπάρχουν με αρμονικό τρόπο και συμπληρώνουν το ένα το άλλο παίρνοντας την κατάλληλη θέση, στο κατάλληλο σημείο σ αυτό το σύνολο, τον ζωντανό οργανισμό που ονομάζεται Ελληνική Κοσμογονία και Θρησκεία.
Ο Δίας, ο ύψιστος των θεών, συναντάται σε τρία σημαντικά σημεία στην Ελληνική Κοσμογονία:
1) Στην αρχή της Ελληνικής Κοσμογονίας, προϋπάρχων του κόσμου, και δημιουργός του κόσμου. Εκεί, όπως λέει ο Ζήνων ο Κιτιεύς, εκτός από Δίας, προσονομάζεται κατά άλλους Θεός, κατά άλλους Νους, Ειμαρμένη, και με άλλες ονομασίες. (Ο Θεός του Ξενοφάνη που δημιούργησε τον κόσμο, ο Νούς του Αναξαγόρα, το Όν του Παρμενίδη, η Άρρητος Αρχή του Ορφέα, το Έν κλπ.). « Έν τ είναι Θεόν και Νούν καί Ειμαρμένην και Δία. Πολλές τ ετέραις ονομασίες προσονομάζεσθαι…σπερματικόν λόγον όντα του κόσμου» (Διογ.Λαέρτ.7,136). (Nα σημειώσουμε εδώ ότι στην Άρρητο Αρχή του Ορφέα, ο Ζεύς είναι ο Λόγος της Αρρήτου Αρχής. Λόγος, είναι η αγάπη, η φιλότης, είναι η ενέργεια που συνέχει τα πάντα στην Άρρητο Αρχή, στο Εν η Όλον. Και όταν λέμε τα πάντα, εννοούμε τους θεούς και σε σπερματική μορφή όλες τις κατόπιν εκδηλωθείσες στον κόσμο μορφές).
(Και στα μαθηματικά, λόγος σημαίνει η σχέση, η σύνδεση δύο αριθμών).
2) Στην πρώτη μορφή που σύμφωνα με τον Ορφέα ήλθε στον εκδηλωμένο κόσμο, ο Φάνης – Έρως – Μήτις –Ηρικεπαίος, ο οποίος ονομάζεται και Πρωτόγονος, Δίας, και Πάνας «…και ήδ η θεολογία Πρωτόγονον ανυμνεί και Δία καλεί πάντων διατάκτορα καί όλου του κόσμου· διό και Πάνα καλείσθαι.» Ορφικά Αποσπάσματα 13,20. Δαμάσκιος. 123 bis [I 317, 15 R] η δε κατά τον Ιερώνυμον φερομένη και Ελλάνικον (naml. Ορφική θεολογία) (Αθηναγ.18p.20 Schw).
3) Στην εγκόσμια « επιφάνεια » του Διός, ως γιός του Κρόνου. ( Επιφάνεια, ονομάζεται η εγκόσμια εμφάνιση και παρουσία ενός προυπάρχοντος θεού, μέσα στον κόσμο, όταν ωριμάζουν οι συνθήκες του κόσμου, και καλείται πλέον να έλθει στα εγκόσμια για να αποτελέσει την ουσία ενός τομέα, ενός δεδομένου, ενός αντικειμένου, μιας συγκεκριμένης πτυχής αυτού του κόσμου, για να διοικήσει τον τομέα αυτό. Συνήθως, η επιφάνεια ενός θεού, συμβολίζεται στη Μυθολογία με μια «γέννηση». Την γέννηση αυτή πάντοτε προκαλεί ο Έρως, ο οποίος εξ ου και ονομάζεται γεννήτωρ όλων των θεών (και αρχαιότερος των εγκοσμίων θεών). Ακριβέστερα, ο Έρως εντάσσει έναν προυπάρχοντα θεό, μέσα στον κόσμο, θέτοντας ως «γονείς» του θεούς που έχουν μία προδήλως αιτιώδη σχέση με τον τομέα που πρόκειται να αναλάβει ο νεοεισαχθείς στον κόσμο θεός).
Αυτές οι τρεις ιδιότητες του Διός συνυπάρχουν στην Ελληνική Κοσμογονία και Θρησκεία. Και είναι ο θεός που με το μέγεθος της Αγάπης του (και τα τόσα πολλά επίθετά του που σημαίνουν Αγάπη) κυβερνάει τον κόσμο εν Αγάπη.
(Σημείωση): Καθώς στην Ελληνική θρησκεία δεν υπάρχει δογματικό περίγραμμα αυστηρό και απαγορευτικό, μπορεί κανείς να υιοθετεί θεολογικές απόψεις από διαφορετικούς ποιητές η φιλοσόφους συνδυάζοντας επιλεκτικά κείμενά τους χωρίς κατ ανάγκη να συμφωνεί με όλες τους τις απόψεις η το γενικότερο πνεύμα τους. Αν για παράδειγμα κάποιος πιστεύει ότι ο Δίας προυπάρχει του παντός και δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, μπορεί να συμφωνεί επιλεκτικά με κάποια κείμενα π.χ του Ορφέα, χωρίς να συμφωνεί με το συνολικό πνεύμα του Ορφέα. Ας δούμε μερικά τέτοια κείμενα:
-«Ζευ..δια σην κεφαλήν εφάνη τάδε πάντα, γαία θεά μήτηρ..και πόντος…παντογένεθλε, αρχή πάντων…αυτοπάτωρ. Μακάρων τε θεών πάτερ ηδέ και ανδρών» Ορφικός Ύμνος Διός.
-«Κικλήσκω μέγαν…Δία, παγγενέτην» Ορφικός ύμνος Διός Αστραπέως.
-«Ζεύς πρώτος γένετο…Διός δ εκ πάντα τέτυκται…Ζευς αυτός απάντων αρχιγένεθλος..» Ορφικοί («Εκλογή» του ΣτοβαίουΙ23vs και Ευσεβίου 1.1 ΙΙΙ 11).
Επίσης, όσον αφορά την μυθολογία, αξίζει να σημειώσουμε ότι εκτός της πλατειά αποδεκτής παραδοχής ότι οι μύθοι είναι συμβολικοί και αποδεκτοί, υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα και η εξ ίσου σημαντική άποψη ότι όλοι οι μύθοι είναι άκυροι και δεν θα έπρεπε να υπάρχουν καθόλου μύθοι για τους θεούς, γιατί ότι και να πει κανείς για τους θεούς τους αδικεί, καθώς η μεγαλοσύνη τους είναι άφθαστη από την διάνοια των ανθρώπων: «καθόλου αξύμφορος ο περί των θεών λόγος».
Κάποιοι άλλοι πάλι (Σωκράτης), θεωρούσαν ότι έπρεπε να ξαναγραφτούν οι μύθοι για να αποδίδουν την μεγαλοσύνη των θεών, όχι μόνο ως νόημα, αλλά και ως αφήγηση, γιατί θεωρούσαν ότι οι υπάρχουσες συμβολικές αφηγήσεις δεν είναι αντάξιες των θεών ως εικόνα-αφήγηση, αλλά μόνο ως περιεχόμενο. (Παρόμοιες απόψεις εξέφρασαν οι: Ξενοφάνης, Ηράκλειτος, Πλάτων,κλπ).
Κλείνοντας, και επανερχόμενοι στο κατ εξοχήν θέμα, να αναφέρουμε ότι ρήσεις των Ελλήνων στο θρήσκευμα για την Αγάπη, όπως και τώρα, θα συνεχίζουν να υπάρχουν αδιάκοπα και στο μέλλον, και θα έχουμε ακόμα περισσότερες διατυπώσεις από τις ήδη υπάρχουσες, τις πάρα πολλές όμορφες αποχρώσεις που έχουν αποδώσει οι αρχαίοι Έλληνες στην έννοια της Αγάπης.
[επεξεργασία] Σύνθεση μονοθεϊσμού και πολυθεϊσμού
Η Ελληνική Θρησκεία, ποτέ δεν έθεσε θέμα αν είναι μονοθεϊσμός η πολυθεϊσμός, ακριβώς γιατί είναι και τα δύο. Είναι η σύνθεση μονοθεϊσμού και πολυθεϊσμού. Όλοι οι Έλληνες δέχονται την ύπαρξη πολλών θεών, και ταυτόχρονα δίνουν όνομα στην ανώτατη θεία οντότητα που ταυτίζεται με το παν. Όπως λέει ο Ζήνων ο Κιτιεύς, εκτός από Δίας, προσονομάζεται κατά άλλους Θεός, κατά άλλους Νους, Ειμαρμένη, και με άλλες ονομασίες. (Ο Θεός του Ξενοφάνη που δημιούργησε τον κόσμο, ο Νούς του Αναξαγόρα, το Όν του Παρμενίδη, η Άρρητος Αρχή του Ορφέα, το Έν, η Μητέρα των θεών, κλπ.). « Έν τ είναι Θεόν και Νούν καί Ειμαρμένην και Δία. Πολλές τ ετέραις ονομασίες προσονομάζεσθαι…σπερματικόν λόγον όντα του κόσμου» (Διογ.Λαέρτ.7,136).
Ο Ηράκλειτος λέει: «Το Ένα, το σοφό, και θέλει και δεν θέλει να λέγεται μόνο Ζεύς»
Ο Πλωτίνος λέει: «Ο λατρεύων τους Θεούς, λατρεύει τον Θεό», ότι δηλαδή, ο αληθινά πιστός αισθάνεται ταυτόχρονα τον Θεό και τους Θεούς.
Ο Φιλόλαος, επίσης, μας λέει ότι στο κέντρο του Όντος, που ταυτίζεται με το σύμπαν και το Θεό υπάρχει άσβεστη φλόγα, το «κεντρικόν πύρ».Ο Στοβαίος αναφέρει (Ανθολόγιο,1,22,1): «Ο Φιλόλαος τοποθετεί το πύρ στο μέσον, στο κέντρο. Το ονομάζει εστία των πάντων, οίκον του Διός, μητέρα των θεών».Ονομάζει δηλαδή το κέντρο του ανώτατου θείου όντος με δύο ονόματα: οίκον του Διός, Μητέρα των θεών. Ο Ξενοφάνης λέει: «Εις Θεός εν τε Θεοίσι και ανθρώποισι μέγιστος» Ένας Θεός είναι μέγιστος ανάμεσα στους Θεούς και τους ανθρώπους.
[επεξεργασία] Η ελληνικά ηθική
Οι περισσότεροι αρχαίοι Έλληνες, (και κατ εξοχήν πολλοί φιλόσοφοι), θεωρούσαν, ότι θεμελιώδες στοιχείο της Ελληνικής Ηθικής είναι η αποφυγή των σαρκικών ηδονών γιατί στόχος του Έλληνα είναι το βίωμα μιας ζωής προσηλωμένης στις πνευματικές αξίες και αρχές, στον πνευματικό κόσμο και με γνώμονα τις αξίες και τις αρετές για να έχουμε ως αποτέλεσμα τον ΕΝΑΡΕΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΙΟ. Πρέπει να τονίσουμε εδώ, ότι δεν πρέπει να συγχέει κανείς την εικονοπλασία των Ελληνικών μύθων που περιγράφουν, περιέχουν ερωτικές σκηνές και σαρκικό σμίξιμο θεών, γιατί καθώς οι θεοί είναι άυλοι, το «σμίξιμό» τους είναι στοιχειακό. Εμείς οι άνθρωποι δημιουργούμε τους μύθους και τις περιγραφές αυτές για να αποδώσουμε την ενότητα και την αλληλοπλήρωση του θείου στοιχείου (των θεών), την αιτιώδη σχέση μεταξύ τους, και το γεγονός ότι η ύπαρξη και παρουσία του ένός θεού προυποθέτει την ύπαρξη και παρουσία άλλων θεοτήτων.
- Οι συμμετέχοντες στα μυστήρια έπρεπε να απέχουν από σαρκικό σμίξιμο κάποιες μέρες πριν την συμμετοχή τους στα μυστήρια.
- Οι ιέρειες σε πολλούς ναούς συχνά έπρεπε να απέχουν από σαρκικό σμίξιμο για όλη τους τη ζωή. Τέτοιες ήταν οι «Εστιάδες» ιέρειες, οι «Παναγίες» (η Παναγίς/της Παναγίδος), οι ιέρειες την Αρτεμης, κλπ.
- Τον κότινο, το κλαδί ελιάς στους Ολυμπιακούς Αγώνες έκοβε ένα νεαρό αγόρι που δεν είχε έρθει ακόμη σε ερωτική επαφή με γυναίκα.
- Η παρθενία ήταν απολύτως συνδεδεμένη με την ιερότητα (Και για τους άνδρες και για τις γυναίκες).
- Η αποφυγή του σαρκικού έρωτα θεωρούνταν αρετή και για τους άνδρες και για τις γυναίκες.
- Στην εορτή «Κάρνεια» προς τιμήν του Καρνείου Απόλλωνος στην Σπάρτη, βοηθοί του Ιερέως του Καρνείου Απόλλωνος (που λεγόταν «Αγητής») για τέσσερα χρόνια ορίζονταν 5 νέοι Σπαρτιάτες από κάθε φυλή, οι οποίοι δεν είχαν έρθει ποτέ σε ερωτική επαφή, και ήταν υποχρεωμένοι κατά το διάστημα αυτό να εξακολουθήσουν να μην έχουν ερωτική ζωή.
- Ο Ηρακλής διάλεξε τον δρόμο της Αρετής, κατ αντίθεση με την Κακία που του υποσχέθηκε μεταξύ άλλων σαρκικές ηδονές.
- Ο Περικλής είπε για τις γυναίκες των νεκρών Αθηναίων από τις μάχες των περσικών πολέμων ότι αν αυτές δεν επιδοθούν σε σαρκικές απολαύσεις, θα διασώσουν την τιμή και την υπόληψη των συζύγων τους και ολόκληρης της Αθηναικής Δημοκρατίας.
Να δούμε εδώ αρχαία Ελληνικά κείμενα που περιγράφουν την Ελληνική ηθική για το θέμα αυτό:
-«Ο έκφυλος και δούλος των ηδονών ζωώδης και μικροπρεπής εστι» Πλούταρχος (Ηθ.8Α). Ο ακόλαστος και δούλος των απολαύσεων είναι τύπος ζωώδης και μικροπρεπής.
-«Η..ακολασία..νόσος ψυχής γέγονε» Πλάτων. Η ακολασία στις σωματικές απολαύσεις καταντάει αρρώστια της ψυχής.
-«Ο έρωτας για την αρετή είναι άξια επιθυμία, ο σαρκικός έρωτας είναι αίσχος». Φωκυλίδης.
-«Ο σοφός άντρας δεν ερωτεύεται» Επίκουρος.
-«Ανδρί ήττονι των δια του σώματος ηδονών πάμπαν ουδεμιάς αρετής προσήκει» Ξενοφών. Καμμιά αρετή δεν αρμόζει στον άντρα που κυριαρχείται από τις σωματικές ηδονές.
-«Εξ ηδονής γάρ φύεται το δυστυχείν» Μένανδρος (Γνωμ. Μον). Από την ηδονή ξεφυτρώνει η δυστυχία.
-«Ηδονή εστιν άλογος έπαρσις» Διογένης Λαέρτιος (Ζ 114). Η ηδονή είναι πάθος παράλογο.
-«Ηδονής κράτει» Κλεόβουλος. Προσπάθησε να έχεις αυτοκυριαρχία και να συγκρατείσαι οσον αφορά τις ηδονές.
-«Αι μεν ηδοναί θνηταί, αι δ αρεταί αθάνατοι» Περίανδρος. Οι απολαύσεις περνούν (σβήνουν), οι αρετές όμως παραμένουν για πάντα.
-«Ηδονήν φεύγε, ήτις λύπην τίκτει» Σόλων (Στοβ.Ανθ.). Να αποφεύγεις την ηδονή (την απόλαυση), που θα σου προξενήσει λύπη.
-«πονηρού φωτός ηδοναί κακαί» Ευριπίδης (Ιφ.Εν.Αυλ.387). Οι απολαύσεις του πονηρού (του κακού) άντρα είναι κακές.
-«Ψυχής όλεθρός εστι σωμάτων έρως» Μένανδρος (Γνωμ. Μον.).
-«Βραχεία τέρψις ηδονής κακής» Ευριπίδης (Απόσπ.362). Είναι σύντομη η ευχαρίστηση που προέρχεται από ηδονή κακή (ανήθικη).
-«Ανδρείος ουχ των πολεμίων μόνον ,αλλά και ο των ηδονών κρέσσων» Δημόκριτος Ανδρείος είναι εκείνος που καταβάλει όχι μόνο τους εχθρούς του αλλά και τη φιληδονία
-«μηδέ ποτε δούλον ηδονής σεαυτόν ποίει. Λάγνης γυναικός εστιν ουκ ανδρός τόδε» Αναξανδρίδης (Άδηλ.Απόσπ.9(Mein)). Μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να γίνει ποτέ δούλος στην ηδονή. Αυτό ταιριάζει σε λάγνα γυναίκα κι όχι σε άντρα.
-«Ως πολλά δια τας ηδονάς λυπούμεθα» Μένανδρος (Γν.Μον.). Πολλές λύπες δοκιμάζουμε εξαιτίας των ηδονών.
-«Ακρασία δ εστί κακία του επιθυμητικού, καθ ην αιρούνται τας φαύλας ηδονάς, μη κωλύοντος του λόγου» Αριστοτέλης (Ηθ.Νικ. Η). Ακράτεια είναι η κακία αυτού που λέγεται επιθυμητικό της ψυχής. Σ αυτή την κατάσταση οι άνθρωποι επιθυμούν τις πρόστυχες ηδονές, γιατί η λογική δεν τους προβάλλει κανένα εμπόδιο.
-«Κικλήσκω μέγαν αγνόν..Έρωτα…. μύστησι συνέρχου, φαύλους δ εκτοπίους θ ορμάς από τώνδ απόπεμπε» Ορφικός Ύμνος (Έρωτος). Καλώ τον μεγάλο, τον αγνό..Έρωτα….έλα μαζί με τους μύστες, και απομάκρυνε από αυτούς τις φαύλες και παράδοξες ορμές.
-«Υμνέομεν σειρήν πολυώνυμον Αφρογενείης…ουχ οσίων παύουσα πόθων κρυόεσσαν ερωήν» Πρόκλος (Ύμνος εις Αφροδίτην, Β). Εξυμνούμε την γενιά, που έχει πολλά ονόματα, της Αφρογενείας (της Αφροδίτης)…και να καταπαύεις την παγεράν ορμή προς ανοσίους πόθους.
-«Υφ’ ηδονής ο φρόνιμος ούχ αλίσκεται» Μένανδρος (Γνωμ. Μον.).
-«Καλούσι γε ακολασίαν το υπό των ηδονών άρχεσθαι» Πλάτων (Φαίδ.69). Ονομάζουν ακολασία την κατάσταση εκείνη που ο άνθρωπος εξουσιάζεται από τις ηδονές.
-«Παρθενικήν δε γαμείν, ως κ’ ήθεα κεδνά διδάξης» Ησίοδος (Εργ.και.Ημ.699). Να παντρευτείς παρθένο, για να την μάθεις τρόπους αξιοσέβαστους.
-«Ακολασία η περί τας ηδονάς υπερβολή» Αριστοτέλης (Ηθ. Νικ. 3,ια). Ακολασία είναι η υπερβολή στις ηδονές.
-«Ακολασίη ψυχήν ώσπερ νήα άνεμοι υπολαβόντες τήδε και τήδε φορέοντες συγκλονέουσι και απειθέα ποιέουσι τω κυβερνήτη. Ούτω και ψυχήν δονέουσα και απειθέα νόω είναι καταναγκάζουσα ειρηνεύειν και εν τω ευδίω και ασφαλεστάτω ορμέειν ου ξυγχωρέει». Ευσέβιος (Στοβαίου Ανθολόγιο). Η ακολασία την ψυχή, όπως ακριβώς οι άνεμοι το πλοίο, αφού το πιάσουν, το φέρουν εδώ κι εκεί, το συγκλονίζουν και το κάνουν να μη πειθαρχεί στον κυβερνήτη. Έτσι και την ψυχή του ακόλαστου ταράζει η ακολασία και με το να την εξαναγκάζει να μην υπακούει στο νου δεν την αφήνει να ησυχάσει και να ρίξει άγκυρα σε ήσυχο και ασφαλέστατο λιμάνι.
-«Εν δε τω ακολάστω (υπερβάλλοντι) αι λύπαι των ηδονών μεγέθει τε πλήθει και πυκνότησι». Πλάτων (Νόμοι, Ε 74). Στον ακόλαστο οι λύπες ξεπερνούν τις ηδονές στο μέγεθος, στον αριθμό και στην πυκνότητα.
-«Σωφροσύνην μεν διωκτέον και ασκητέον, ακολασίαν δε φευκτέον ως δύναται έκαστος ημών» Πλάτων (Γοργίας, LXIII). Την σωφροσύνη (εγκράτεια) πρέπει να την επιδιώκουμε και να την ασκούμε στην ζωή μας, την ακολασία όμως πρέπει να την αποφεύγει όσο μπορεί ο καθένας μας.
-«Φεύγε ηδονήν φέρουσα ύστερον βλάβην» Μένανδρος (Γνωμ. Μον.).
-«Ακολουθεί τη ακολασία αταξία, αναιδεία, ακοσμία, τρυφή, ραθυμία, αμέλεια, ολιγωρία, έκλυσις» Αριστοτέλης (Ηθ.Νικ.). Ακολουθεί την ακολασία η ακαταστασία, η αδιαντροπιά, η ακοσμία, η μαλθακότητα, η οκνηρία, η αμέλεια, η αδιαφορία, η παραλυσία.
-«Αλλ ήδη δήλον ως…πας εξ ανάγκης άκων εστίν ακόλαστος. Ή γάρ δι αμαθείαν ή δι ακράτειαν, ή δι αμφότερα του σωφρονείν ενδεής ών ζή ο πάς ανθρώπινος όχλος» Πλάτων (Νόμοι, Ε,734β). Είναι πια φανερό ότι…από ανάγκη ο καθένας και χωρίς τη θέλησή του είναι ακόλαστος. Γιατί ή από αμάθεια ή από έλλειψη εγκράτειας ή και από τα δύο μαζί όλοι οι άνθρωποι του όχλου ζούν χωρίς σωφροσύνη.
-«Των δε του σώματος επιθυμούντων πολλοί μέν τους τρόπους μέμφονται και μισούσι των ερωμένων» Ξενοφών (Συμπόσιο,8,12,4-13,4).
-«Μιμού τα σεμνά, μη κακούς μιμού τρόπους» Μένανδρος. Να ακολουθείς τα σεμνά, να μην μιμείσαι όσους έχουν κακό χαρακτήρα.
-«Ούτε στις καλοτυχίες να είμαστε περιχαρείς, ούτε στις δυστυχίες περίλυποι. Ούτε στις ηδονές έκλυτοι, ούτε στους θυμούς ασυγκράτητοι και θηριώδεις» Πλούταρχος.
-«Η συνουσία ποτέ δεν ωφέλησε. Στην καλύτερη περίπτωση δεν βλάπτει» Επίκουρος.
-«Ακολασία και αδικία ηδύ μεν και ευπετές κτήσασθαι, δόξη δε μόνον και νόμω αισχρόν» Πλάτων (Πολιτεία,Β.364α). Η ακολασία και η αδικία είναι πράγματα ευχάριστα και δεν στοιχίζουν τίποτε να τα αποκτήσει κανείς. Θεωρούνται όμως αισχρά κατά τη γνώμη του κόσμου και σύμφωνα με το νόμο. Το γεγονός ότι κατά κανόνα στην αρχαία Ελλάδα η αποχή από τις σαρκικές ηδονές θεωρείται ένδειξη ενάρετου ανθρώπου, δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι δεν μπορεί να είναι ενάρετος ένας άνθρωπος ο οποίος ερωτεύεται και βιώνει τις σαρκικές ηδονές. Ο σαρκικός έρωτας είναι μία κοσμογνωσία που μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τον κόσμο, και έρχεται σε μια στιγμή ψυχικής ένωσης με την/τον σύντροφό μας. Αυτό που κρίνει έναν άνθρωπο για το αν είναι ενάρετος η όχι είναι η συνολική του λειτουργία στο κοινωνικό σύνολο, το να είναι δίκαιος σε όλες τις πράξεις και συναλλαγές του με τους συνανθρώπους του, το να έχει πολλές ευαισθησίες και να προσπαθεί και με το λόγο και με τα έργα να βοηθήσει τους συνανθρώπους του και την κοινωνία στην οποία ζει. Ο έρωτας είναι για τους Έλληνες ένα θείο συναίσθημα όταν είναι αληθές και αγνό. Υπάρχουν όμως περιπτώσεις που έχει αρνητικά αποτελέσματα όταν δεν βασίζεται στην αμοιβαία αγάπη. Έτσι λοιπόν, ο ενάρετος άνθρωπος, μπορεί και να ερωτεύεται, και να βιώνει, και σε ότι κάνει να είναι ενάρετος.
-«Όποιος ……νομίζει ότι προσφέροντας θυσίες με ταύρους και ερίφια και άλλα τέτοια ,ή με υφαντά πορφύρας και χρυσής χλαμύδας , ή με είδωλα από ελεφαντόδοντο και σμαράγδι , θα εξευμενίσει έτσι τους Θεούς ,αυτός πλανάται ……Ο άνθρωπος για να’ ναι αρεστός στο Θεό πρέπει να είναι δίκαιος και ενάρετος , να μη διαφθείρει παρθένες ,να μη μοιχέυει να μην κλέβει και να μην σκοτώνει προς χάριν των χρημάτων .Ούτε μια βελόνα ξένη μην επιθυμήσης ,γιατί ο Θεός στέκεται πλάι σου και βλέπει κάθε σου πράξη» .Φιλήμων ο Συρακούσιος.
Βλέπουμε σε αυτό το κείμενο του Φιλήμονα του Συρακούσιου ότι ατόπημα δεν είναι ο έρωτας, αλλά η κακή εκδήλωση του έρωτα, όταν κανείς μοιχεύει η διαφθείρει παρθένες χωρίς να επιδιώκει κοινωνία γάμου με αυτές.
Εν κατακλείδει, λοιπόν, η Ελληνική Ηθική μας διδάσκει ότι το ζητούμενο είναι το να είναι κανείς ενάρετος, και μπορεί κανείς να είναι ενάρετος είτε υπάρχει ο σαρκικός έρωτας μέσα στη ζωή του, είτε όχι, γιατί υπάρχει ο καλώς εννοούμενος έρωτας και ο κακώς εννοούμενος έρωτας (του ακόλαστου). Οπωσδήποτε, όμως, για τους αρχαίους Έλληνες, η συνειδητή προσωπική επιλογή ενός ανθρώπου να απέχει από τις σαρκικές ηδονές, καταδεικνύει σαφέστατα έναν άνθρωπο που έχει κάποια ποιότητα και κινείται προς την κατεύθυνση της Αρετής. Και, σε κάθε περίπτωση, και λόγω του αδογμάτιστου χαρακτήρα της Ελληνικής Θρησκείας, επαφίεται στην στάση ζωής του κάθε Έλληνα, για το πώς θα διαπλάσει ο ίδιος τον δικό του δρόμο της Αρετής.
[επεξεργασία] Επίλογος
«Μέχρι τεν κατάκεισθε; κότ άλκιμον έλξετε θυμόν ώ νέοι; Ουδ’ αιδείσθ’ αμφιπερικτίονας ώδε λίην μεθιέντες; Εν ειρήνη δε δοκείτε ήσθαι ατάρ πόλεμος γαίαν άπασαν έχει». Καλίνος ο Εφέσιος(Έως πότε θα αδρανείτε; πότε θ’αναστήσετε ,νέοι ,τον άλκιμο θυμό σας; Δεν ντρέπεστε τους γείτονες σας που αδιαφορείτε τόσο πολύ; Νομίζετε ότι έχετε ειρήνη ενώ ο πόλεμος ανταράζει τη γη) . Το να αποδεικνύεις το αυτονόητο και το να δηλώνεις το αυτόδηλο δεν είναι βέβαια ο θρίαμβος της λογικής. Εν τούτοις αυτό αναγκαζόμαστε εκ των πραγμάτων να κάνουμε ,συχνότατα μάλιστα ,στην εκπάγλου «προόδου», «αναπτύξεως» και «εξελίξεως» εποχή μας.Και, επειδή ,τα «πράγματα»(μάλλον οι σκιές των πλασμάτων τους στο λυκόφως της λογικής που μας τυλίγει) μας εξαναγκάζουν ,ερχόμαστε τώρα ,με τις πενιχρές δυνατότητες που διαθέτουμε υποκειμενικά και αντικειμενικά να…. «αποδείξουμε» την «ηθική ακεραιότητα» των προγόνων μας ,αυτών των ίδιων που εγέννησαν – γιατί ήταν γνήσια εμβολή του εαυτού τους –το χάρμα της ανθρωπότητος-τον Ελληνικό Κόσμο.
Δεν είναι μόνο οι καύσεις ,οι εκθεμελιώσεις ,οι σφαγές ,οι ποινές και οι απαγορεύσεις τα όπλα δια των οποίων επεχειρήθη η συντριβή αυτού του σκανδαλώδους ωραιότητος για το θεό» (Έτσι ανεφώνησε ο αββάς Fourmant πριν εξαπολήσει τις στρατιές των ρασοφόρων του για να καταστρέψουν ό,τι είχε απομείνει από τη Σπάρτη το έτος 1789) των επικρατούντων θρησκειών, πολιτισμού το χείριστο είναι η δηλητηριώδης εμβολή στην συνείδηση των νεωτέρων Ελλήνων ,του αισθήματος αναστολής και ντροπής για το είδος τους. Αυτό επιδιώκεται μέσα από μιαν ακατάσχετη κατασυκοφάντηση των προγόνων μας ,μια ψυχοφθόρο επιδρομή που στοχεύει στην δική μας άλωση ,στον δικό μας ανδραποδισμό, το αίσθημα απαξίας ως προς την φυσική σου προέλευση ,οδηγεί ,βέβαια ,στο αίσθημα μειονεξίας .Άμεση συνέπεια είναι το ψυχικό τεράτωμα που τείνει να καταβροχθίσει ό,τι συναπαρτίζει την αληθέστερη περιοχή του είναι μας.Εκείνην που κατοικείται από τις αιώνιες μορφές ,ιδέες και έννοιες που πληρούν και εμψυχώνουν κάθε μας πράξη, εμπειρία ή διάθεση που είναι τα θεμέλια και το κρυμμένο νόημα του ενδότερου εαυτού μας, άλλα και ο κοινός ιστός που μας συνδέει σε σχέσεις ομοψυχίας και κατανόησης με τους ομοίους μας ενώ καθορίζει και τα κριτήρια των διαφορών μας από τους ανομοίους μας. Άλλοι τα λέγουν αρχετύπους, αλλά είναι κάτι πολύ περισσότερο ,ειδικό : είναι ό,τι έχει δρέψει η ψυχή μας από τις ψυχές των προγόνων μας σε βάθος γενεών μέγα ,ό,τι έφερε μαζί της πριν γεννηθούμε σα γνώση αναμνηστική ,έμφυτη όλων όσων ήσαν ο αθροιστικός ψυχικός βίος εκείνων που μας εγέννησαν. Όλα αυτά, ένας ωκεανός από μορφές-όχι μόνο εικόνες –που κατακλύζουν το είναι μας είναι το έδαφος της όλης προσωπικότητας μας που περιμένει να αναδώσει τα άνθη και τους καρπούς των πανάρχαιων σπόρων που βρίσκονται σ’αυτό περιμένοντας τη δική μας φροντίδα. Η προσωπικότητα μας ,αλλά και τα έργα και οι σχέσεις μας με τους άλλους εξαρτούν την εξέλιξή τους από την εφορία αυτού του εδάφους .Και πρώτο βήμα της συνείδησής μας προς τον μυστικόν αυτόν κήπο, είναι η αναγνώριση, ο εντοπισμός του κρυμμένου του πλούτου. Έπειτα, είναι η αναδοχή του από τον καθ’ ένα μας και η ομολογία του από το σύνολό μας-από το σύνολο των φερενύμων Ελλήνων.Κι έπειτα, βέβαια, είναι η αναδιατύπωσή του- με άπειρους τρόπους, προσωπικούς και συλλογικούς - στη γλώσσα που γνωρίζομε και γνωρίζουν τα στοιχεία του-στην μητρική μας γλώσσα.
Εάν όμως μείνει ακαλλιέργητο κι άγνωστο το έδαφος, ο σπόρος θα φυτρώσει βλαστούς στρεβλούς και καχεκτικούς-και μερικά βλαστήματα θα είναι , από την αγριότητά τους τοξικά.Αλλά μήπως όλα αυτά τα φύτρα δεν θα χουν προσβληθεί από το δηλητήριο εκείνων, που καταρώνται και τους σπορείς και τους σπόρους;
Τις κατάρες και τις συκοφαντίες ,εμείς πρέπει να τις πολεμήσουμε, πριν απ’ όλα με την ίδια την συνείδησή μας. Να θυμηθούμε πάλι ποιοι είμαστε, και να το ομολογήσουμε με λέξεις και τρόπους. Είδ’αλλιώς , θα φθαρούμε και από το μέσα μας δηλητήριο. Θα γίνουμε αφασικοί, αμνήμονες, με λειψή συνείδηση και ανάπηρη ψυχή.Λοιπόν, θα προτάξουμε εδώ ένα συμπερασματικό αξίωμα: Η εμφάνιση. Και μόνον της Ελλάδος στο πρόσωπο της γης είναι ένα απόλυτο Ηθικό γεγονός. Επειδή, Πρώτον, η ίδια η μορφή της είναι άγαλμα πολλών αρετών: μέτρο, αρμονία, λιτότητα, ηπιότητα, ρώμη, χάρις, ευγένεια, υγεία, ευκρασία, γενναιοδωρία, ευφροσύνη, σύμπνοια και φιλία ανόμοιων- δηλαδή Αγάπη, και άλλα πολλά. Δεύτερον επειδή όχι τυχαία , αυτή ακριβώς η χώρα εγέννησε και περιέθαλψε το κάλλιστο ανθρώπινο είδος και τρίτο, κατά συνέπεια ,υπήρξε-επί χιλιετίες –εστία του αναλόγου ανθρωπίνου Έργου ,του οποίου σταθερός χαρακτήρας ήταν το Ωραίο. Και κατά την πίστη των προγόνων μας πάρεδρος του αγαθού, της νοητής ,της υψηλότερης, δηλαδή ,θεϊκής Αρχής και σαν αρχή είναι ο εξηγητικός λόγος των πραγμάτων είναι το Ωραίο(ιεροί λόγοι Ορφέως).Επίσης ,η θεά Αθηνά που υφαίνει τις κρυφές εντέλειες του κόσμου ,λέγεται –είναι-αρετή .Και τίνος λαού ,και ποίας θρησκείας ,ποίας γλώσσας και ποίας πράξεως είναι γέννημα η λέξη Ηθική; Οι Έλληνες είχαν τη λέξη .Και όποιος έχει το όνομα των πραγμάτων έχει και την εμπειρία τους .Επίσης: από Ελλήνων χέρια εγράφησαν τα μόνα μέχρι προσφάτως περί ηθικής συγγράμματα. Όσα εσώθησαν ,είναι:«Ηθικά Νικομάχεια » του Αριστοτέλους , «εγχειρίδιο του Επικτήτου».«Ες εμ αυτόν» του Μάρκου Αυρηλίου, «Τα χρυσά Έπη του Πυθαγόρου» του οσιομάρτυρος των Ελλήνων Ιεροκλέους. Όταν οι «αγαθότατοι»και «αγαπητικότατοι»Χριστιανοί εβασάνιζαν τον Ιεροκλέα όπως το νοσηρό μυαλό τους τους εξωθούσε ,εκείνος γέμισε την παλάμη του με αίμα των πληγών του και είπε στους δήμιους του :«Κύκλωπα ακόμα φάε και αίμα».Οι Κύκλωπες τώρα μιλούν ως ηθικοδιδάσκαλοι κατήγοροι εναντίον Εκείνων ….
Η Ελλάς υπήρξε η Αυθεντία του Καλού και του Αγαθού .Και πέραν των ειδικών περί ηθικής συγγραμμάτων αυτό, τεκμηριώνεται και από μια επιπόλαιη ,έστω ,ανάγνωση οποιουδήποτε έργου από τα σωζώμενα της Ελληνικής Γραμματείας. Από κανένα, όποιο και αν είναι το αντικείμενο τους δε λείπουν οι πολλές και μεγάλες περί του ηθικώς δέοντος και δοκούντος αποφάσεις. Κυρίως το δεσπόζων και καθολικώς διευθυντικό στοιχείο του Αρχαίου Ελληνικού βίου, ή θρησκεία ,είναι ένα σύστημα ηθικό ,μια διδασκαλία ηθική. Οι θεοί που ενέπνεαν τους προγόνους μας ,διαθέτουν τόσες αρετές –ως σύμφυτες της οντότητος τους ,εννοείται-που μήτε καν η Ελληνική Γλώσσα δεν δύναται να κατονομάσει. Η άσκηση λοιπόν της Αρετής, όπως ρητά διδάσκεται από όλους τους προγόνους μας ήταν η πλέον θεάρεστη πράξη. Η τέλεια θυσία ,ήταν οι καλοί λογισμοί ,οι καλοί λόγοι ,οι καλές πράξεις .Έτσι και οι επτά σοφοί «κοινή ξυνελθόντες απαρχήν της σοφίας ανέθεσαν τω Απόλλωνι εις τον νεών των εν Δελφοίς»Και στη συνέχεια αυτού του σημειώματος ,οι «αποδεικτικοί λόγοι»περί της Ηθικής των προγόνων μας ,ανατίθενται σ’ εκείνους τους ιδίους .
Είναι αυτόδηλον, βέβαια, ότι όσα αποσπάσματα των σχετικών λόγων παρατίθενται ,είναι τυχαίες επιλογές από ένα αρίφητο πλήθος ισότιμων και ισοβαρών αποφάνσεων .Αρκεί, ίσως ,να πούμε ,ενδεικτικώς ,ότι αποπειραθήκαμε να καταγράψουμε εδώ τα ονόματα των «ηθικής σημαντικών»όρων που περιέχονται στο λεξικό Liddell - Scott.Απεδείχθη αδύνατον. Τα ονόματα που αρχίζουν από Άλφα και μόνον ,θα κατελάμβαναν όλο το 16σέλιδο.Έτσι είναι .Η αυθεντία δεν αμηχανεί ,ούτε απορεί ,ούτε εξαντλεί τους τρόπους της προκειμένου να περιγράψει τα ιδιώματά της ,ούτε έχει ανάγκη διδασκάλων ούτε δανείων .Ας σκεφτούν οι Χριστιανοί συνάνθρωποί μας ,με την ευκαιρία και τούτο: ο ιδρυτής της θρησκείας τους ,παρουσιάζει, πάρα πολλές θεμελιώδεις ομοιότητες προς τον αρχαιώτερο του (1200 π.Χ.),θεό των Ινδών ,Κρίσνα ( σταύρωση του Κρίσνα και ανάσταση ,τριαδικότητα , παρθενογένεση, υιός ξυλουργού, κλπ.).Η Ελληνική θρησκεία ,δεν διαθέτει κλεψίτυπα. Διότι, ας το επαναλάβουμε, είναι όλη μια Αυθεντία, που εκ φύσεως ,ιδρύεται από την Αλήθεια και εναγκαλίζεται με Αγάπη την Ανθρωπότητα.
[επεξεργασία] Συμπέρασμα
Το σύνολο των τεκμηρίων που απέμειναν από την λυσσαλέα άλωση του αχράντου και αμεμφούς Ελληνικού Κόσμου, άλωση που εκτελέσθη από τους ιδίους τους πλαστογράφους του, παραδίδουν την μορφή και το είδος μιας ανθρώπινης ποιότητας, που η ωραιότητά της οφείλεται στην σταθερή και συνεχή έντασή της προς το ιδεώδες σε κάθε τομέα του ανθρώπινου βίου και σε κάθε μέτρο της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ώστε λοιπόν, και όσοι σήμερα ομιλούν εν ονόματι εκείνου του Κόσμου είναι, ή οφείλουν να είναι, αντάξιοι του αντικειμένου το οποίο επικαλούνται ως αγαπητό και του οποίου παρουσιάζονται ως υπερασπιστές. Οφείλουν ν αντιμετωπίζουν την αναιδή κατασυκοφάντηση του Ελληνικού Κόσμου με την ίδια Ηθική, στην οποία υπάκουαν, όπως σε έμφυτη δύναμη, οι πρόγονοί μας. Ήδη εκθέσαμε όσο αυτό ήταν δυνατό-δηλαδή ελάχιστα-ποιο ήταν το φάσμα της και ποια η ισχύς της. Και τούτο έγινε με το στόμα Εκείνων. Όχι με το δικό μας.
Πρέπει να κατανοήσωμε, ότι είναι αδύνατον να επιτύχη η νεώτερη κίνηση για την επανίδρυση των προγονικών αξιών στη ζωτική μας σφαίρα, εάν δεν επιτευχθή, εάν δεν αναστηθή από τα σκοτάδια και τους ιστούς των απωθημένων στις περιοχές της Λήθης και του ακατάληπτου, στο φως της συνείδησης και της αναδοχής, το κύριο και δεσπόζον κίνητρο ο προαιώνιος και απέραντος ψυχισμός που μας κληρονόμησαν οι μητέρες και οι πατέρες μας. Ούτως η άλλως, αυτός μας κινεί, αλλά, δυστυχώς, άλογα και στρεβλά επειδή δεν γίνεται αντιληπτό, επειδή αυτός ο θησαυρός μας περισσότερο από κάθε άλλον μένει κρυμμένος κάτω από στρώματα κονιορτού και λίθων, εξ αιτίας του διωγμού που υπέστη το πνεύμα των Ελλήνων και του φόβου, και των συμπλεγμάτων που επέφερε αυτός, και μας στοιχειώνουν ακόμη. Αλλά εάν κάτι είναι πράγματι αήττητο στους αιώνες, αυτό είναι η ζωτική, η πνευματική και ψυχική αυθεντία που διηύθυνε την δημιουργία εκείνου του θαύματος του πανανθρώπινου πολιτισμού, ως επιφάνεια μίας ανάλογης ανθρώπινης ποιότητας. Όσοι λοιπόν ομνύουν σε κείνον τον κόσμο, πρέπει και να τιμούν την ουσία του .Και αυτοί δεν είναι άλλοι παρά η κολοσσιαία διάσταση των ηθικών μεγεθών του .Όχι μόνο των λόγων αλλά των λόγων που σφραγίζουν τα έργα και σφραγίζονταί από αυτά .Εκεί λοιπόν ας προσέξωμε και αυτό ας προτάξωμε έναντι της ασχημοσύνης –φανερής και κρυφής –των «άλλων»: το κάλλος της ψυχής μας ,ανασύρωντας το από την αφάνεια ,λαμπρύνοντας το με τη σμίλη της αληθούς Μνήμης ,υψώνοντάς το, καλό και όμοιο προς τους προγόνους μας ανάθημα τιμής και Αλήθειας και Ζωής. Διότι τα έργα εκείνων δεν είναι για να θαύμαζουμε παθητικά, είναι για να τα μιμούμεθα. Επειδή από τη φλόγα της ψυχής τους της αχθοφόρου ,ζωπυρώθηκε στον κόσμο των αισθητών η ιδέα του κάλλους του νοητού το οποίο απολαμβάνωμε ως οικείο μέσα από τις μορφές που έπλασαν εκείνοι και μίσησαν οι πολέμιοι τους .Αλλά εκείνο που χρειάζεται ,για να μην γίνη η απραξία και η λήθη μας αιτία να καταλήξουμε συνεργοί των δευτέρων ,είναι να ασκήσωμε το εαυτό μας πρώτον στο να αφυπνιστεί και να μένει άγρυπνος και ενεργός κατά το υπόδειγμα εκείνων. Δεύτερο και για να είναι και το πρώτο εφικτό ,να μάθουμε να διακρίνουμε τα σημαίνοντα των ορατών μορφών ,να ανάγωμε, ατά τα σημεία ,τα δεικνύμενα, στην πηγή τους, οποία ρέει και τονθορύζει αλάθητους χρησμούς της πρωτίστης Σοφίας, που βρίσκει ρίζες και καρπούς στην Αρετή τους. Αυτή είναι που γέννησε και τα άλλα μνημεία ,από τα οποία, ένα σπάραγμα, ένα ερείπιο τους ,υπερβαίνει σε φορτίο εντέλειας οτιδήποτε καινοφανές .Οι ναοί, τα αγάλματα, τα αγλαΐσματα όλα που δημιούργησαν με τα μάρμαρα, τον πηλό, την πέτρα, τα μέταλλα, τον διαβήτη, τον γνώμονα, όπως και ο κάθε λόγος τους ,δεν είναι ψυχρές «λογικές»κατασκευές .Αλλά είναι απεικάσματα της ψυχικής και νοητικής τους ευρωστίας ,ευγενείας, ευσεβείας και ευφροσύνης ,είναι γεννήματα του ευλαβικού τους θάρρους να σμίγουν με τα πράγματα να μην φοβούνται την εγγενή αντίφαση των πραγμάτων .Τούτο τους οδήγησε στην Αγάπη προς το Μεγάλο Πραγματικό απ’όπου αντλούσαν με άπειρην αισθαντικότητα τις καθαρές ιδέες όλων των Αρετών .Κι η Αρετή είναι σύμφυτη του λόγου των πραγμάτων και της φύσεως, έλεγαν. Ας μην επιτρέψουμε λοιπόν ,σαν γνώστες και σαν πολεμιστές ,να συντρίψουν αυτό το μέγιστο, ολοζώντανο Ον που μας άφησαν: τον λόγο της ψυχής τους που «αύξανε από τον εαυτό της».Αυτό θα γίνει μόνο αν συντρίψουν εμάς. Και θα μας συντρίψουν ,αν καθηλώσουν την ψυχή μας σε άγονες ,ακατάληπτες και άλογες περιοχές της ύπαρξης μας. Ας απαγορεύσουμε στους πωλητές –ή δωρητές –της θανατηφόρου Λήθης να πλησιάσουν ,από εδώ και στο εξής ,τις θύρες τις συνείδησης μας : «εκάς οι βέβηλοι»,λοιπόν, και από την Ελευσίνα αυτού, του δικού μας σταδίου ,όπου προς το παρόν ,διεξάγεται- ή πρέπει να αρχίση να διεξάγεται ο μεγάλος αγώνας της Ανάμνησης και της αναδιατύπωσης όσων έχομε την βαριά ,όσο και καλή μοίρα να είμαστε κληρονόμοι.
